Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 16
Jaḍa Bharata’s Birth, Feigned Madness, and Protection by Goddess Kālī
अथ वृषलराजपणि: पुरुषपशोरसृगासवेन देवीं भद्रकालीं यक्ष्यमाणस्तदभिमन्त्रितमसिमतिकरालनिशितमुपाददे ॥ १६ ॥
atha vṛṣala-rāja-paṇiḥ puruṣa-paśor asṛg-āsavena devīṁ bhadra-kālīṁ yakṣyamāṇas tad-abhimantritam asim ati-karāla-niśitam upādade.
ขณะนั้น โจรคนหนึ่งซึ่งทำหน้าที่เสมือนปุโรหิตใหญ่ เตรียมจะถวายเลือดของชฎภรตะ—ผู้ที่พวกเขาจินตนาการว่าเป็น “มนุษย์ดุจสัตว์”—ให้เทวีภัทรกาลีดื่มดุจสุรา เขาจึงหยิบดาบอันน่าสะพรึงและคมกริบ ซึ่งได้ทำพิธีปลุกเสกด้วยมนตร์ของภัทรกาลี แล้วยกขึ้นเพื่อสังหารชฎภรตะ
FAQs
This verse depicts bandits committing adharma—attempting to worship Bhadrakālī through a blood offering from a human victim—showing the perversion of religion when driven by violence and ignorance.
In the narrative, the bandits are deluded and cruel; they seek success and power through a fear-based ritual, treating a man as a sacrificial animal and preparing a mantra-consecrated sword for the act.
The verse warns against using “religion” to justify harm—true dharma and bhakti never require cruelty; spiritual practice should increase compassion, purity, and reverence for life.