Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 4
Nābhi’s Sacrifice and Lord Viṣṇu’s Promise to Appear as a Son (Ṛṣabhadeva’s Advent Prelude)
ऋत्विज ऊचु: अर्हसि मुहुरर्हत्तमार्हणमस्माकमनुपथानां नमो नम इत्येतावत्सदुपशिक्षितं कोऽर्हति पुमान् प्रकृतिगुणव्यतिकरमतिरनीश ईश्वरस्य परस्य प्रकृतिपुरुषयोरर्वाक्तनाभिर्नामरूपाकृतिभी रूपनिरूपणम् ॥ ४ ॥ सकलजननिकायवृजिननिरसनशिवतमप्रवरगुणगणैकदेशकथनादृते ॥ ५ ॥
ṛtvija ūcuḥ arhasi muhur arhattamārhaṇam asmākam anupathānāṁ namo nama ity etāvat sad-upaśikṣitaṁ ko ’rhati pumān prakṛti-guṇa-vyatikara-matir anīśa īśvarasya parasya prakṛti-puruṣayor arvāktanābhir nāma-rūpākṛtibhī rūpa-nirūpaṇam; sakala-jana-nikāya-vṛjina-nirasana-śivatama-pravara-guṇa-gaṇaika-deśa-kathanād ṛte.
เหล่าฤตวิกกล่าวว่า—โอ้ผู้ควรบูชายิ่งนัก! พวกเราผู้เดินตามหนทางของพระองค์เป็นเพียงผู้รับใช้ ขอพระองค์ทรงเมตตารับการปรนนิบัติเล็กน้อยของเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า คัมภีร์พระเวทและอาจารย์สอนเราเพียงว่า ‘นะโม นะมะห์’ คือกราบนอบน้อมครั้งแล้วครั้งเล่า สรรพชีวิตผู้ถูกกิเลสผสมด้วยคุณแห่งปรกฤติและไร้อำนาจ จะพรรณนาพระผู้เป็นเจ้าอันสูงสุด ผู้เหนือปรกฤติและปุรุษ ด้วยนาม รูป และสัณฐานได้อย่างไร? ดังนั้นเราจึงเพียงสรรเสริญส่วนหนึ่งแห่งคุณอันเป็นมงคลยิ่งและลบล้างบาปของพระองค์ ซึ่งเป็นกิจอันเป็นสิริมงคลสูงสุดที่ชำระบาปของหมู่ชนทั้งปวง
The Supreme Personality of Godhead has nothing to do with material perception. Even the impersonalist Śaṅkarācārya says, nārāyaṇaḥ paro ’vyaktāt: “Nārāyaṇa, the Supreme Personality of Godhead, is beyond the material conception.” We cannot concoct the form and attributes of the Supreme Personality of Godhead. We must simply accept the description given in Vedic literatures about the Lord’s form and activities. As stated in Brahma-saṁhitā (5.29) :
FAQs
This verse states that the Supreme Lord is the master of both material nature (prakṛti) and the conditioned living being/field of experience (puruṣa), and thus cannot be fully captured by a mind influenced by the modes of nature.
They express devotional humility: realizing their limited capacity to define the Supreme, they offer repeated surrender as the truest form of praise.
It encourages humility and consistent reverence—accepting the limits of intellectual control and cultivating sincere devotion through repeated remembrance and respectful speech.