Shloka 2
Nābhi’s Sacrifice and Lord Viṣṇu’s Promise to Appear as a Son (Ṛṣabhadeva’s Advent Prelude)
तस्य ह वाव श्रद्धया विशुद्धभावेन यजत: प्रवर्ग्येषु प्रचरत्सु द्रव्यदेशकालमन्त्रर्त्विग्दक्षिणाविधानयोगोपपत्त्या दुरधिगमोऽपि भगवान् भागवतवात्सल्यतया सुप्रतीक आत्मानमपराजितं निजजनाभिप्रेतार्थविधित्सया गृहीतहृदयो हृदयङ्गमं मनोनयनानन्दनावयवाभिराममाविश्चकार ॥ २ ॥
tasya ha vāva śraddhayā viśuddha-bhāvena yajataḥ pravargyeṣu pracaratsu dravya-deśa-kāla-mantrartvig-dakṣiṇā-vidhāna-yogopapattyā duradhigamo ’pi bhagavān bhāgavata-vātsalyatayā supratīka ātmānam aparājitaṁ nija-janābhipretārtha-vidhitsayā gṛhīta-hṛdayo hṛdayaṅgamaṁ mano-nayanānandanāvayavābhirāmam āviścakāra.
เมื่อพระองค์ทรงประกอบยัชญะด้วยศรัทธาและภาวะอันบริสุทธิ์ ตามพิธีปรวรรคยะ โดยจัดเครื่องบูชา สถานที่ เวลา มนต์ พราหมณ์ผู้ประกอบพิธี ทักษิณา และวินัยข้อกำหนดครบถ้วน แม้พระผู้เป็นเจ้าจะยากเข้าถึงด้วยบริวารพิธีเหล่านี้ แต่ด้วยความรักต่อภักตะ พระองค์ทรงพอพระทัยในภักติของมหาราชนาภิ และเพื่อสนองความปรารถนาของผู้ภักดี จึงทรงปรากฏพระวรกายอันพิชิตมิได้ งดงามจับใจ เป็นรูปสี่กร อันชื่นบานแก่ใจและดวงตาของผู้บูชา
In Bhagavad-gītā it is clearly said:
FAQs
This verse explains that although Bhagavān is inherently difficult to reach, He becomes accessible by bhāgavata-vātsalya—His affectionate mercy toward devotees—and personally reveals His beautiful form to fulfill their sincere desire.
Because the devotee worships with śraddhā and a purified heart, and the Lord intends to grant the devotee’s cherished aim; thus He appears as supratīka—auspicious, heart-captivating, and delightful to the mind and eyes.
Perform spiritual practice with sincerity, inner purity, and careful attention to proper method—offering what you can with devotion—trusting that genuine bhakti draws the Lord’s grace more than mere external complexity.