Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 10
Nābhi’s Sacrifice and Lord Viṣṇu’s Promise to Appear as a Son (Ṛṣabhadeva’s Advent Prelude)
अथायमेव वरो ह्यर्हत्तम यर्हि बर्हिषि राजर्षेर्वरदर्षभो भवान्निजपुरुषेक्षणविषय आसीत् ॥ १० ॥
athāyam eva varo hy arhattama yarhi barhiṣi rājarṣer varadarṣabho bhavān nija-puruṣekṣaṇa-viṣaya āsīt.
ข้าแต่พระผู้ควรบูชาสูงสุด พระองค์ทรงเป็นผู้ประทานพรอันประเสริฐยิ่ง การเสด็จปรากฏ ณ มณฑลยัญของพระราชฤๅษีนาภิเป็นเพื่อความเป็นสิริมงคลแก่พวกข้าพระองค์ เพราะเราได้เห็นพระองค์ จึงทรงประทานพรอันล้ำค่ายิ่งแก่เรา
Nija-puruṣa-īkṣaṇa-viṣaya. In Bhagavad-gītā (9.29) Kṛṣṇa says, samo ’haṁ sarva-bhūteṣu: “I envy no one, nor am I partial to anyone. I am equal to all. But whoever renders service unto Me in devotion is a friend, is in Me, and I am also a friend to him.”
FAQs
This verse presents divine darśana—Bhagavān becoming the direct object of one’s vision—as the supreme blessing, surpassing ordinary results of ritual or worldly benedictions.
The verse highlights that even in the context of sacrifice, the ultimate perfection is not merely ritual success but the Lord’s self-revelation—His grace making Him visible to the devotee.
By performing one’s duties as devotion (bhakti) and praying for the Lord’s mercy rather than material outcomes—cultivating purity, remembrance, and sincere longing for His presence.