Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 48
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
इति व्यवसितो बुद्ध्या नारायणगृहीतया । हित्वान्यभावमज्ञानं तत: स्वं भावमास्थित: ॥ ४८ ॥
iti vyavasito buddhyā nārāyaṇa-gṛhītayā hitvānya-bhāvam ajñānaṁ tataḥ svaṁ bhāvam āsthitaḥ
ดังนั้น มหาราชคัฏวางคะ ด้วยปัญญาที่ได้รับจากการปรนนิบัติพระนารายณ์ ได้ตั้งใจแน่วแน่ ละความยึดตนว่าเป็นกายอันเกิดจากอวิชชา แล้วตั้งมั่นในสภาวะเดิมคือความเป็นผู้รับใช้ชั่วนิรันดร์ และอุทิศตนในพระราชกิจแห่งการรับใช้พระองค์
When one actually becomes purely Kṛṣṇa conscious, no one has any right to rule over him. When situated in Kṛṣṇa consciousness, one is no longer in the darkness of ignorance, and when freed from all such darkness, one is situated in his original position. Jīvera ‘svarūpa’ haya — kṛṣṇera ‘nitya-dāsa.’ The living entity is eternally the servant of the Lord, and thus when he engages himself in the service of the Lord in all respects, he enjoys the perfection of life.
FAQs
This verse teaches that when one’s intelligence is taken hold of by Nārāyaṇa—through divine grace and devotion—one gives up ignorance and false identifications and becomes established in one’s real spiritual nature.
It emphasizes that genuine spiritual determination is not merely self-made; it is perfected when the Lord empowers and directs one’s intellect toward truth, enabling the abandonment of delusion.
Practice devotion and self-inquiry: reduce ego-based labels (status, possessions), align choices with dharma, and cultivate remembrance of the Lord—so the mind shifts from temporary identities to the soul’s lasting purpose.