Shloka 67
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
मत्सेवया प्रतीतं ते सालोक्यादिचतुष्टयम् । नेच्छन्ति सेवया पूर्णा: कुतोऽन्यत् कालविप्लुतम् ॥ ६७ ॥
mat-sevayā pratītaṁ te sālokyādi-catuṣṭayam necchanti sevayā pūrṇāḥ kuto ’nyat kāla-viplutam
แม้ด้วยการปรนนิบัติเรา เขาจะได้สาลोकยะและมุกติทั้งสี่โดยอัตโนมัติ แต่ภักตะของเราผู้เต็มอิ่มในเสวาแห่งความรักก็ไม่ปรารถนาแม้สิ่งนั้น แล้วจะกล่าวถึงสุขอื่นใดที่กาลเวลาพัดพาให้เสื่อมสลายได้อย่างไร
Śrīla Bilvamaṅgala Ṭhākura has estimated the value of liberation as follows:
FAQs
This verse says that although the four liberations (sālokya, etc.) come automatically through service to Viṣṇu, devotees who are fulfilled by bhakti do not even desire them, preferring loving service itself.
In the context of protecting Ambarīṣa Mahārāja and instructing Durvāsā Muni, the Lord emphasizes that He is bound by His devotee’s service, and that true devotees seek only devotion—not even liberation.
Use spiritual practice (hearing, chanting, service) as the primary aim, and treat status, achievements, and even spiritual “results” as secondary—because time erodes worldly gains, while devotion deepens one’s relationship with God.