Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 59
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
अहं सनत्कुमारश्च नारदो भगवानज: । कपिलोऽपान्तरतमो देवलो धर्म आसुरि: ॥ ५७ ॥ मरीचिप्रमुखाश्चान्ये सिद्धेशा: पारदर्शना: । विदाम न वयं सर्वे यन्मायां माययावृता: ॥ ५८ ॥ तस्य विश्वेश्वरस्येदं शस्त्रं दुर्विषहं हि न: । तमेवं शरणं याहि हरिस्ते शं विधास्यति ॥ ५९ ॥
ahaṁ sanat-kumāraś ca nārado bhagavān ajaḥ kapilo ’pāntaratamo devalo dharma āsuriḥ
ข้าพเจ้า (พระศิวะ), สนะตกุมาร, นารท, พระพรหม, กปิละ, อปานตรตมะ (วยาส), เทวละ, ธรรมราช, อาสุริ, มรีจิ และเหล่าสิทธะ รู้ทั้งอดีต ปัจจุบัน อนาคต; แต่เพราะถูกมายาของพระผู้เป็นเจ้าปกคลุม จึงไม่อาจรู้ความกว้างใหญ่ของมายานั้นได้. จักรสุทรรศนะนี้แม้เราก็ทนมิได้; เพราะฉะนั้นจงไปพึ่งพระหริ‑วิษณุ—พระองค์จักประทานมงคลแก่ท่านแน่นอน.
FAQs
It teaches that when divine forces become unbearable, the safest and highest remedy is śaraṇāgati—taking exclusive refuge in Lord Hari, who grants peace and auspiciousness.
They acknowledge that the Lord’s power (described here as an unbearable weapon) cannot be countered even by exalted beings, so the proper course is to surrender to Him rather than resist.
When facing situations beyond one’s control, cultivate humility and devotional dependence—pray, remember Hari, and act dharmically, trusting that the Lord can arrange welfare and inner peace.