Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 57
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
अहं सनत्कुमारश्च नारदो भगवानज: । कपिलोऽपान्तरतमो देवलो धर्म आसुरि: ॥ ५७ ॥ मरीचिप्रमुखाश्चान्ये सिद्धेशा: पारदर्शना: । विदाम न वयं सर्वे यन्मायां माययावृता: ॥ ५८ ॥ तस्य विश्वेश्वरस्येदं शस्त्रं दुर्विषहं हि न: । तमेवं शरणं याहि हरिस्ते शं विधास्यति ॥ ५९ ॥
ahaṁ sanat-kumāraś ca nārado bhagavān ajaḥ kapilo ’pāntaratamo devalo dharma āsuriḥ
พระศิวะตรัสว่า: เรา สนะตกุมาร นารท พระพรหมผู้ควรบูชา กปิล อปานตรตมะ (วยาส) เทวละ ธรรมราช (ยมราช) อาสุริ มรีจิ และเหล่าสิทธะผู้หยั่งรู้ ล้วนรู้กาลอดีต ปัจจุบัน และอนาคต; กระนั้นเพราะถูกมายาของพระองค์ปกคลุม เราจึงไม่อาจหยั่งถึงความกว้างใหญ่ของมายานั้นได้. อาวุธของพระผู้เป็นเจ้าแห่งสากลนี้ (สุทรรศนะ) ยังทนไม่ไหวแม้แก่เรา; เพราะฉะนั้นจงไปพึ่งพระวิษณุ—พระหริจะประทานสิริมงคลแก่เจ้าแน่นอน
FAQs
They are renowned divine sages and teachers; this verse lists them as exalted authorities being referenced together in the narrative.
To emphasize the stature and collective authority of those being cited—figures known for spiritual realization and guidance.
It encourages humility and reliance on bona fide spiritual wisdom rather than pride in one’s own limited understanding.