Shloka 21
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
एवं सदा कर्मकलापमात्मन: परेऽधियज्ञे भगवत्यधोक्षजे । सर्वात्मभावं विदधन्महीमिमां तन्निष्ठविप्राभिहित: शशास ह ॥ २१ ॥
evaṁ sadā karma-kalāpam ātmanaḥ pare ’dhiyajñe bhagavaty adhokṣaje sarvātma-bhāvaṁ vidadhan mahīm imāṁ tan-niṣṭha-viprābhihitaḥ śaśāsa ha
ดังนี้พระเจ้าอัมพรีษะทรงกระทำกิจแห่งราชธรรมทั้งปวงโดยถวายผลแห่งการงานแด่ภควาน อโธกษชะ ผู้เป็นเจ้าแห่งยัญญาทั้งหมดและอยู่เหนือการรับรู้ของอินทรีย์ และด้วยการยึดคำแนะนำของพราหมณ์ผู้มั่นคงในภักติ พระองค์จึงปกครองแผ่นดินได้โดยไม่ติดขัด
As stated in Bhagavad-gītā (5.29) :
FAQs
This verse describes a model devotee-king who dedicates all actions to Bhagavān Adhokṣaja, sees the Lord as the Soul of all beings, and rules under the guidance of devoted brāhmaṇas.
Adhiyajña indicates the Lord as the inner presiding reality of sacrifice, while Adhokṣaja emphasizes that He is beyond material sense perception—known through devotion rather than ordinary means.
Treat people with dignity and compassion, avoid harm and exploitation, and offer your daily work and responsibilities as service to God, seeking guidance from sincere, God-centered teachers.