Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 10
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
यत् ते पितावदद् धर्मं त्वं च सत्यं प्रभाषसे । ददामि ते मन्त्रदृशो ज्ञानं ब्रह्म सनातनम् ॥ १० ॥
yat te pitāvadad dharmaṁ tvaṁ ca satyaṁ prabhāṣase dadāmi te mantra-dṛśo jñānaṁ brahma sanātanam
พระรुदรตรัสว่า “สิ่งที่บิดาของเจ้ากล่าวว่าเป็นธรรมะนั้นเป็นความจริง และเจ้าก็กล่าวความจริงเดียวกัน ดังนั้นเราผู้รู้มนตร์พระเวทจักมอบญาณแห่งพรหมันอันนิรันดร์แก่เจ้า”
FAQs
This verse links satya and adherence to dharma with eligibility for higher spiritual realization, indicating that truthful speech and righteous conduct qualify one to receive eternal Brahman-knowledge.
Seeing Ambarīṣa’s unwavering truthfulness and fidelity to the dharma taught by his father, Durvāsā acknowledges his purity and offers the blessing of sanātana brahma-jñāna.
Practice truthful speech, keep principled commitments, and align daily actions with dharma; such integrity purifies consciousness and makes spiritual study and mantra-practice fruitful.