Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 11
The Yadu–Vṛṣṇi–Andhaka Genealogies and the Purpose of Kṛṣṇa’s Advent
बभ्रु: श्रेष्ठो मनुष्याणां देवैर्देवावृध: सम: । पुरुषा: पञ्चषष्टिश्च षट् सहस्राणि चाष्ट च ॥ १० ॥ येऽमृतत्त्वमनुप्राप्ता बभ्रोर्देवावृधादपि । महाभोजोऽतिधर्मात्मा भोजा आसंस्तदन्वये ॥ ११ ॥
babhruḥ śreṣṭho manuṣyāṇāṁ devair devāvṛdhaḥ samaḥ puruṣāḥ pañca-ṣaṣṭiś ca ṣaṭ-sahasrāṇi cāṣṭa ca
ผู้ที่บรรลุอมฤตภาพ/โมกษะจำนวน 14,065 คน เกิดขึ้นเพราะสายสัมพันธ์ของบัภรุและเทวาวฤธะ ทั้งหมดเป็นผู้สืบสายตระกูลนั้นเอง และในวงศ์ของพระมหาภโภชผู้ทรงธรรมยิ่ง มีบรรดากษัตริย์ที่เรียกว่า “โภชะ”
FAQs
This verse states that the Bhojas arose within the same lineage that included Babhrū and Devāvṛdha, specifically through the descendant Mahābhoja.
Here ‘amṛtatva’ indicates a state of deathlessness attained by certain exalted descendants—signifying extraordinary divine favor or elevated attainment beyond ordinary mortality.
The verse highlights that true nobility in any lineage is measured by exceptional dharma—encouraging devotees to cultivate righteousness and integrity as foundational spiritual qualities.