Shloka 12
The Kuru Line, Bhīṣma and Vyāsa; Pāṇḍavas, Parīkṣit, and Future Kings
Chandravaṁśa Continuation
देवापि: शान्तनुस्तस्य बाह्लीक इति चात्मजा: । पितृराज्यं परित्यज्य देवापिस्तु वनं गत: ॥ १२ ॥ अभवच्छान्तनू राजा प्राङ्महाभिषसंज्ञित: । यं यं कराभ्यां स्पृशति जीर्णं यौवनमेति स: ॥ १३ ॥
devāpiḥ śāntanus tasya bāhlīka iti cātmajāḥ pitṛ-rājyaṁ parityajya devāpis tu vanaṁ gataḥ
โอรสของประตีปะคือ เทวาปิ ศานตนุ และพาหลีกะ เทวาปิสละราชสมบัติของบิดาแล้วเข้าป่า ศานตนุจึงได้เป็นพระราชา ศานตนุซึ่งชาติปางก่อนมีนามว่ามหาภิษะ มีฤทธิ์ให้ผู้ชรากลับเป็นหนุ่มได้ด้วยการสัมผัสด้วยมือ
FAQs
This verse states that Devāpi gave up the hereditary throne and chose forest life, highlighting renunciation and detachment from royal power.
Śukadeva Gosvāmī narrates the dynastic history to King Parīkṣit, describing the sons and their paths.
It teaches that status and inheritance are temporary, and that choosing higher values—self-control, simplicity, and spiritual purpose—can be a noble life-direction.