Shloka 20
Yayāti’s Renunciation: The Allegory of the He-Goat and She-Goat
दृष्टं श्रुतमसद्बुद्ध्वा नानुध्यायेन्न सन्दिशेत् । संसृतिं चात्मनाशं च तत्र विद्वान् स आत्मदृक् ॥ २० ॥
dṛṣṭaṁ śrutam asad buddhvā nānudhyāyen na sandiśet saṁsṛtiṁ cātma-nāśaṁ ca tatra vidvān sa ātma-dṛk
ผู้ใดรู้ว่า ความสุขทางวัตถุที่เห็นหรือได้ยิน ไม่ว่าในโลกนี้หรือโลกหน้า ล้วนชั่วคราวและไร้สาระ จึงไม่ครุ่นคิดและไม่กล่าวถึง และรู้ชัดว่านั่นเองเป็นเหตุแห่งวัฏสงสารและความหลงลืมตน ผู้นั้นคือผู้เห็นอาตมัน
The living entity is a spiritual soul, and the material body is his encagement. This is the beginning of spiritual understanding.
FAQs
This verse says that seen and heard sense-objects are temporary; repeatedly thinking or talking about them deepens bondage (saṁsāra), while the wise, self-realized person withdraws from such absorption.
In Purūravā’s narrative, intense attachment leads to suffering and awakening; Śukadeva highlights that fixation on sense experiences fuels saṁsāra, whereas true wisdom is to turn inward toward the Self and the Lord.
Reduce obsessive consumption and discussion of sense-driven media, practice mindful restraint, and redirect attention toward sādhana—hearing and chanting about Bhagavān—so the mind becomes purified rather than entangled.