Shloka 21
Lord Rāmacandra’s Charity, Sītā’s Departure, and the Lord’s Return to Vaikuṇṭha
यस्यामलं नृपसद:सु यशोऽधुनापि गायन्त्यघघ्नमृषयो दिगिभेन्द्रपट्टम् । तं नाकपालवसुपालकिरीटजुष्ट- पादाम्बुजं रघुपतिं शरणं प्रपद्ये ॥ २१ ॥
yasyāmalaṁ nṛpa-sadaḥsu yaśo ’dhunāpi gāyanty agha-ghnam ṛṣayo dig-ibhendra-paṭṭam taṁ nākapāla-vasupāla-kirīṭa-juṣṭa- pādāmbujaṁ raghupatiṁ śaraṇaṁ prapadye
พระนามและพระเกียรติอันบริสุทธิ์ของพระองค์ ผู้ทำลายบาป ยังคงถูกขับร้องไปทั่วทุกทิศ ดุจผ้าประดับของช้างผู้พิชิตทิศทั้งปวง ฤๅษีผู้ยิ่งใหญ่อย่างมารกัณฑेयยังสรรเสริญพระคุณของพระองค์ในสภากษัตริย์ และเหล่าเทวะทั้งศิวะและพรหมา รวมถึงกษัตริย์ผู้ทรงธรรม ต่างก้มหมวกมงกุฎนมัสการที่ดอกบัวพระบาทของรฆุปติ ข้าพเจ้าขอถึงพระองค์เป็นที่พึ่ง
FAQs
This verse models śaraṇāgati by explicitly surrendering to Raghu-pati (Śrī Rāma), whose lotus feet are revered by both celestial and earthly rulers and whose fame destroys sin.
It emphasizes Rāma’s supreme sovereignty and purity: even the highest authorities—heavenly guardians and earthly monarchs—bow to Him, placing their crowns at His lotus feet in reverence.
By regularly hearing and chanting the spotless glories of Śrī Rāma and practicing surrender—seeking divine refuge over ego, status, or worldly power—one gains purification and steadiness in dharma.