Shloka 25
Mārkaṇḍeya’s Request to See Māyā and the Vision of the Cosmic Deluge
महामरकतश्यामं श्रीमद्वदनपङ्कजम् । कम्बुग्रीवं महोरस्कं सुनसं सुन्दरभ्रुवम् ॥ २२ ॥ श्वासैजदलकाभातं कम्बुश्रीकर्णदाडिमम् । विद्रुमाधरभासेषच्छोणायितसुधास्मितम् ॥ २३ ॥ पद्मगर्भारुणापाङ्गं हृद्यहासावलोकनम् । श्वासैजद्वलिसंविग्ननिम्ननाभिदलोदरम् ॥ २४ ॥ चार्वङ्गुलिभ्यां पाणिभ्यामुन्नीय चरणाम्बुजम् । मुखे निधाय विप्रेन्द्रो धयन्तं वीक्ष्य विस्मित: ॥ २५ ॥
mahā-marakata-śyāmaṁ śrīmad-vadana-paṅkajam kambu-grīvaṁ mahoraskaṁ su-nasaṁ sundara-bhruvam
ทารกนั้นมีผิวสีน้ำเงินเข้มดุจมรกตไร้มลทิน พระพักตร์ดุจดอกบัวอันรุ่งเรือง พระศอมีรอยเส้นคล้ายลายสังข์ พระอุระกว้าง พระนาสิกงดงาม พระขนงอ่อนช้อย พระกรรณดุจดอกทับทิมและมีรอยพับภายในคล้ายเกลียวสังข์ หางตาแดงเรื่อดุจเกสรบัว ริมพระโอษฐ์ดุจปะการังทำให้รอยยิ้มหวานดุจน้ำอมฤตมีสีแดงระเรื่อ เมื่อทรงหายใจ เส้นพระเกศาสั่นไหว และสะดืออันลึกพลิ้วตามรอยพับแห่งพระอุทรดุจใบไทร พราหมณ์ผู้ประเสริฐตะลึงเห็นทารกยกพระบาทดุจดอกบัวด้วยนิ้วอันงาม วางนิ้วเท้าไว้ในพระโอษฐ์แล้วดูดอยู่
The young child was the Supreme Personality of Godhead. According to Śrīla Viśvanātha Cakravartī Ṭhākura, Lord Kṛṣṇa wondered, “So many devotees are hankering for the nectar of My lotus feet. Therefore let Me personally experience that nectar.” Thus the Lord, playing like an ordinary baby, began to suck on His toes.
FAQs
This verse highlights the Lord’s lotus foot as a direct object of devotion: even a great sage becomes absorbed and astonished, showing that remembrance and reverence for Hari’s feet awakens bhakti and spiritual realization.
He witnessed an intimate divine wonder—Śrī Hari, the Supreme Lord, sucking His own toe—revealing the Lord’s inconceivable nature and childlike, transcendental līlā that overwhelms even perfected sages.
Cultivate humility and steady devotion by daily remembering the Lord’s lotus feet—through prayer, japa, and reading—accepting that the Divine can be beyond logic and still deeply transformative for the heart.