Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 48
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
यं वै न वेद वितथाक्षपथैर्भ्रमद्धी: सन्तं स्वकेष्वसुषु हृद्यपि दृक्पथेषु । तन्माययावृतमति: स उ एव साक्षा- दाद्यस्तवाखिलगुरोरुपसाद्य वेदम् ॥ ४८ ॥
yaṁ vai na veda vitathākṣa-pathair bhramad-dhīḥ santaṁ svakeṣv asuṣu hṛdy api dṛk-patheṣu tan-māyayāvṛta-matiḥ sa u eva sākṣād ādyas tavākhila-guror upasādya vedam
ผู้ยึดวัตถุ ผู้มีปัญญาหลงทางด้วยเส้นทางแห่งประสาทสัมผัสอันลวง ย่อมไม่รู้จักพระองค์เลย ทั้งที่พระองค์ทรงสถิตอยู่ในประสาทสัมผัส ลมหายใจ หทัย และแม้ในวัตถุแห่งการรับรู้ของเขาเสมอ แต่ถึงแม้ความเข้าใจจะถูกมายาของพระองค์ปกคลุม หากเขาได้รับความรู้พระเวทจากพระองค์—ครูดั้งเดิมของครูทั้งปวง—เขาย่อมรู้แจ้งพระองค์ได้โดยตรง
FAQs
This verse says the senses can lead one along deceptive paths, leaving the intelligence bewildered, so the Lord—though present within the heart and even within perception—remains unknown until one’s understanding is uncovered by His grace.
He teaches that direct realization comes by approaching the Supreme Lord, the original teacher, and receiving true Vedic knowledge—rather than relying on sense-based speculation.
Do not make the senses the final authority; cultivate bhakti and disciplined study/hearing of śāstra under guidance, so inner awareness becomes clear and God is recognized within the heart.