Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 11
Ātmā’s Unborn Nature and Fearlessness at Death
Parīkṣit’s Final Instruction
अहं ब्रह्म परं धाम ब्रह्माहं परमं पदम् । एवं समीक्ष्य चात्मानमात्मन्याधाय निष्कले ॥ ११ ॥ दशन्तं तक्षकं पादे लेलिहानं विषाननै: । न द्रक्ष्यसि शरीरं च विश्वं च पृथगात्मन: ॥ १२ ॥
ahaṁ brahma paraṁ dhāma brahmāhaṁ paramaṁ padam evaṁ samīkṣya cātmānam ātmany ādhāya niṣkale
จงพิจารณาว่า “เราคือพรหมัน เป็นที่พำนักสูงสุด และพรหมันซึ่งเป็นจุดหมายสูงสุดนั้นไม่แยกจากเรา” เมื่อวางตนไว้และมอบตนแก่ปรมาตมันผู้ปราศจากความหลงผิดแล้ว แม้ตักษกะจะเลียลิ้นด้วยเขี้ยวพิษเข้ามากัดเท้าท่าน ท่านก็จะไม่รู้สึกเห็นมัน ไม่เห็นกายที่กำลังดับ และไม่เห็นโลกนี้ว่าแยกจากตน
FAQs
This verse teaches contemplative absorption: by understanding the self’s spiritual identity and fixing the mind in the indivisible Absolute (Brahman), one becomes steady in transcendental realization.
As Parikshit approached death, Śukadeva gave the essence of liberation—how to withdraw the mind from bodily fear and rest it in the Absolute, the sure refuge at life’s end.
Practice daily inner recollection: reduce identification with the body and anxieties, and regularly fix the mind on the spiritual self through sacred study, prayerful remembrance, and meditation on the Absolute.