Shloka 15
Bhṛgu Tests the Trimūrti; Kṛṣṇa and Arjuna Visit Mahā-Viṣṇu and Recover the Brāhmaṇa’s Sons
तन्निशम्याथ मुनयो विस्मिता मुक्तसंशया: । भूयांसं श्रद्दधुर्विष्णुं यत: शान्तिर्यतोऽभयम् ॥ १४ ॥ धर्म: साक्षाद् यतो ज्ञानं वैराग्यं च तदन्वितम् । ऐश्वर्यं चाष्टधा यस्माद् यशश्चात्ममलापहम् ॥ १५ ॥ मुनीनां न्यस्तदण्डानां शान्तानां समचेतसाम् । अकिञ्चनानां साधूनां यमाहु: परमां गतिम् ॥ १६ ॥ सत्त्वं यस्य प्रिया मूर्तिर्ब्राह्मणास्त्विष्टदेवता: । भजन्त्यनाशिष: शान्ता यं वा निपुणबुद्धय: ॥ १७ ॥
tan niśamyātha munayo vismitā mukta-saṁśayāḥ bhūyāṁsaṁ śraddadhur viṣṇuṁ yataḥ śāntir yato ’bhayam
ครั้นได้ฟังถ้อยคำของภฤคุ เหล่ามุนีก็พิศวง สิ้นข้อกังขา และยิ่งเชื่อมั่นว่า พระวิษณุคือองค์จอมเป็นใหญ่ จากพระองค์บังเกิดสันติและความไร้ภัย หลักธรรมอันแท้จริง ความคลายกำหนัดพร้อมญาณ อิทธิฤทธิ์แปดประการแห่งโยคะ และพระเกียรติคุณที่ชำระมลทินแห่งจิต พระองค์ทรงเป็นจุดหมายสูงสุดของสาธุชนผู้สงบและเที่ยงธรรม—ผู้ละความรุนแรงและไร้ความยึดถือ รูปอันเป็นที่รักยิ่งของพระองค์คือความบริสุทธิ์แห่งสัทตวะ และพราหมณ์ทั้งหลายเป็นเทวะที่พระองค์ทรงบูชา ผู้มีปัญญาแหลมคมและได้สันติภายใน ย่อมบูชาพระองค์ด้วยภักติอันปราศจากความปรารถนา
By becoming devoted to the Personality of Godhead, one easily attains divine knowledge and detachment from sense gratification, without separate endeavor. As described in the Eleventh Canto of Śrīmad Bhāgavatam (11.2.42) :