Vasudeva and Devakī Glorify Kṛṣṇa and Balarāma; The Recovery of Devakī’s Six Sons from Sutala
चिरान्मृतसुतादाने गुरुणा किल चोदितौ । आनिन्यथु: पितृस्थानाद् गुरवे गुरुदक्षिणाम् ॥ ३२ ॥ तथा मे कुरुतं कामं युवां योगेश्वरेश्वरौ । भोजराजहतान् पुत्रान् कामये द्रष्टुमाहृतान् ॥ ३३ ॥
cirān mṛta-sutādāne guruṇā kila coditau āninyathuḥ pitṛ-sthānād gurave guru-dakṣiṇām
กล่าวกันว่าเมื่อพระอาจารย์ทรงบัญชาให้พวกพระองค์นำบุตรที่ตายมานานกลับคืน พระองค์ได้นำเขากลับมาจากแดนบรรพชนเป็นกุรุทักษิณา โอ้ผู้เป็นจอมแห่งจอมโยคี โปรดสำเร็จความปรารถนาของข้าด้วยเถิด—ขอทรงนำบุตรของข้าที่ถูกกษัตริย์โภชะสังหารกลับมา เพื่อข้าจะได้เห็นอีกครั้ง
In this verse, guru-dakṣiṇā means the grateful offering to one’s spiritual master—here, Kṛṣṇa and Balarāma return the guru’s son as the requested gift.
They went because Their guru instructed Them to restore his deceased son, and They fulfilled that request as an act of perfect guru-sevā.
By serving one’s teacher with humility, gratitude, and integrity—supporting their mission and following their instructions sincerely.