Shloka 17
श्रीलक्ष्मणोवाच ममापि राज्ञ्यच्युतजन्मकर्म श्रुत्वा मुहुर्नारदगीतमास ह । चित्तं मुकुन्दे किल पद्महस्तया वृत: सुसम्मृश्य विहाय लोकपान् ॥ १७ ॥
śrī-lakṣmaṇovāca mamāpi rājñy acyuta-janma-karma śrutvā muhur nārada-gītam āsa ha cittaṁ mukunde kila padma-hastayā vṛtaḥ su-sammṛśya vihāya loka-pān
ศรีลักษมณา กล่าวว่า—โอ ราชินี! ข้าพเจ้าได้ยินนารทมุนีขับร้องสรรเสริญการอวตารและพระกรณียกิจของอจุตะครั้งแล้วครั้งเล่า จิตของข้าพเจ้าจึงผูกพันกับมุกุนทะ และแท้จริง แม้พระนางปัทมหัสตา (พระลักษมี) ก็ได้ไตร่ตรองอย่างรอบคอบ แล้วละทิ้งเหล่าเทพผู้เป็นโลกบาลทั้งหลาย และเลือกพระองค์เป็นสวามี
FAQs
This verse shows that repeatedly hearing Nārada’s narrations of Kṛṣṇa’s birth and deeds fixes the mind on Mukunda and naturally leads to detachment from worldly dependence.
She credits Nārada’s sung teachings about Acyuta’s līlās as the cause of her steady attraction to Kṛṣṇa, highlighting the guru-saint’s role in awakening bhakti.
Make consistent time to hear or read authentic Kṛṣṇa-kathā; with reflection, the mind gains higher taste, reducing anxiety-driven dependence on purely worldly “protectors.”