Shloka 15
Draupadī Meets Kṛṣṇa’s Queens — Narratives of the Lord’s Marriages and the Queens’ Bhakti
श्रीभद्रोवाच पिता मे मातुलेयाय स्वयमाहूय दत्तवान् । कृष्णे कृष्णाय तच्चित्तामक्षौहिण्या सखीजनै: ॥ १५ ॥ अस्य मे पादसंस्पर्शो भवेज्जन्मनि जन्मनि । कर्मभिर्भ्राम्यमाणाया येन तच्छ्रेय आत्मन: ॥ १६ ॥
śrī-bhadrovāca pitā me mātuleyāya svayam āhūya dattavān kṛṣṇe kṛṣṇāya tac-cittām akṣauhiṇyā sakhī-janaiḥ
ศรีภัทรา กล่าวว่า—โอ้ท้าวนางเทวีเทราปที! บิดาของข้าพเจ้าได้เชิญพระญาติผู้เป็นหลานของท่าน คือพระศรีกฤษณะ ด้วยความสมัครใจ และได้มอบข้าพเจ้า—ผู้ซึ่งจิตได้อุทิศแด่พระกฤษณะแล้ว—ให้เป็นชายาของพระองค์ พร้อมกองทหารหนึ่งอักษเษาหิณีและหมู่สหายสตรีของข้าพเจ้า ความสำเร็จสูงสุดของข้าพเจ้าคือ แม้จะเวียนว่ายไปตามกรรมชาติแล้วชาติเล่า ก็ขอให้ได้สัมผัสพระบาทดอกบัวของพระศรีกฤษณะในทุกชาติ
With the word ātmanaḥ, Queen Bhadrā speaks not only for herself but for all living entities as well. The soul’s perfection ( śreya ātmanaḥ ) is devotional service to Lord Kṛṣṇa, both in this world and beyond, in liberation.
FAQs
Bhadrā is speaking, describing how her father arranged her marriage by personally giving her to Kṛṣṇa, along with an akṣauhiṇī of soldiers and her companions, while her mind was already devoted to Kṛṣṇa.
An akṣauhiṇī is a complete military division (a large, standard formation of chariots, elephants, cavalry, and infantry) mentioned in epic and Purāṇic contexts as a measure of army strength.
It highlights single-pointed devotion—keeping one’s mind fixed on Kṛṣṇa—while accepting life’s arrangements in a dharmic way, seeing relationships and duties as supportive to bhakti.