Shloka 22
Sudāmā Brāhmaṇa Receives Kṛṣṇa’s Mercy
The Gift of Flat Rice
इति तच्चिन्तयन्नन्त: प्राप्तो निजगृहान्तिकम् । सूर्यानलेन्दुसङ्काशैर्विमानै: सर्वतो वृतम् ॥ २१ ॥ विचित्रोपवनोद्यानै: कूजद्द्विजकुलाकुलै: । प्रोत्फुल्लकमुदाम्भोजकह्लारोत्पलवारिभि: ॥ २२ ॥ जुष्टं स्वलङ्कृतै: पुम्भि: स्त्रीभिश्च हरिणाक्षिभि: । किमिदं कस्य वा स्थानं कथं तदिदमित्यभूत् ॥ २३ ॥
iti tac cintayann antaḥ prāpto niya-gṛhāntikam sūryānalendu-saṅkāśair vimānaiḥ sarvato vṛtam
ครั้นคิดอยู่ในใจดังนั้น สุทามาก็มาถึงใกล้เรือนของตน แต่สถานที่นั้นกลับถูกโอบล้อมทุกด้านด้วยปราสาทวิมานสวรรค์สูงตระหง่าน ส่องประกายทัดเทียมความรุ่งเรืองรวมกันของดวงอาทิตย์ ไฟ และดวงจันทร์ มีลานและสวนงดงามเต็มไปด้วยฝูงนกส่งเสียง และสระน้ำประดับด้วยบัวกุมุท อัมโภชะ กหฺลาระ และอุตปละที่บานสะพรั่ง ชายแต่งกายงามและสตรีตาดุจเนื้อทรายยืนคอยรับใช้ สุทามาพิศวงว่า “นี่คืออะไร? เป็นของผู้ใด? เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”
Śrīla Śrīdhara Svāmī gives the sequence of the brāhmaṇa’s thoughts: First, seeing a great, unfamiliar effulgence, he thought, “What is this?” Then, noting the palaces, he asked himself, “Whose place is this?” And recognizing it as his own, he wondered, “How has it become so transformed?”
FAQs
These verses show Sudāmā returning home and finding his poor dwelling transformed into a celestial-like estate—an outward sign of Śrī Kṛṣṇa’s quiet, affectionate mercy toward His devotee.
Sudāmā expected his former poverty, but he saw vimānas, gardens, lotus-filled waters, and richly adorned people; he could not recognize the place and wondered how such a transformation had occurred.
Serve God and devotees without bargaining; the Bhagavatam highlights that sincere devotion is valued above wealth, and when needed, grace can change one’s circumstances in unexpected ways.