Shloka 14
Rājasūya: Agrapūjā for Kṛṣṇa and the Slaying (and Liberation) of Śiśupāla
हैमा: किलोपकरणा वरुणस्य यथा पुरा । इन्द्रादयो लोकपाला विरिञ्चिभवसंयुता: ॥ १३ ॥ सगणा: सिद्धगन्धर्वा विद्याधरमहोरगा: । मुनयो यक्षरक्षांसि खगकिन्नरचारणा: ॥ १४ ॥ राजानश्च समाहूता राजपत्न्यश्च सर्वश: । राजसूयं समीयु: स्म राज्ञ: पाण्डुसुतस्य वै । मेनिरे कृष्णभक्तस्य सूपपन्नमविस्मिता: ॥ १५ ॥
haimāḥ kilopakaraṇā varuṇasya yathā purā indrādayo loka-pālā viriñci-bhava-saṁyutāḥ
เครื่องประกอบยัญพิธีล้วนทำด้วยทองคำ ดุจดังราชสูยะโบราณที่เทพวรุณะเคยประกอบไว้ อินทร์และโลกบาลทั้งหลายพร้อมด้วยพรหมาและศิวะ เหล่าสิทธะและคันธรรพพร้อมหมู่คณะ วิทยาธร นาคใหญ่ ฤๅษี ยักษ์ รากษส นกทิพย์ กินนร จารณะ ตลอดจนกษัตริย์มนุษย์และพระมเหสี—ต่างได้รับเชิญและมาจากทุกทิศสู่ราชสูยะของพระเจ้ายุธิษฐิระ โอรสแห่งปาณฑุ และเมื่อเห็นความโอ่อ่าก็มิได้พิศวง เพราะย่อมเหมาะสมแก่ผู้ภักดีต่อพระกฤษณะ
Mahārāja Yudhiṣṭhira was universally famous as a great devotee of Lord Kṛṣṇa, and thus nothing was impossible for him.
FAQs
Because Yudhiṣṭhira’s Rājasūya was empowered by devotion to Kṛṣṇa; the guardians of the universe honored a sacrifice centered on dharma and blessed by the Lord’s presence.
The verse teaches that true auspiciousness and honor naturally follow bhakti—when Kṛṣṇa is pleased, even cosmic rulers and celestial beings participate and support the devotee’s righteous endeavors.
Prioritize devotion and integrity over display: when actions are aligned with dharma and offered to Kṛṣṇa, support, clarity, and the right resources come in a way that is genuinely auspicious.