Shloka 43
Kṛṣṇa’s Daily Life in Dvārakā; the Captive Kings’ Appeal; Nārada Announces the Rājasūya
श्रवणत्कीर्तनाद् ध्यानात्पूयन्तेऽन्तेवसायिन: । तव ब्रह्ममयस्येश किमुतेक्षाभिमर्शिन: ॥ ४३ ॥
śravaṇāt kīrtanād dhyānāt pūyante ’nte-vasāyinaḥ tava brahma-mayasyeśa kim utekṣābhimarśinaḥ
โอ้พระผู้เป็นเจ้า ผู้ทรงเป็นพรหมัน ด้วยการฟัง การสรรเสริญ และการเพ่งระลึกถึงพระสิริของพระองค์ แม้ผู้ถูกทอดทิ้งก็ยังบริสุทธิ์ได้ แล้วจะกล่าวถึงผู้ที่ได้เห็นและสัมผัสพระองค์ยิ่งเพียงใดเล่า
Śrīla Śrīdhara Svāmī interprets the word brahma-mayasya to mean brahma-ghana-mūrteḥ, “of the concentrated form of the Absolute Truth.”
FAQs
This verse declares that śravaṇa (hearing), kīrtana (chanting), and dhyāna (meditation) on Kṛṣṇa purify even those considered most fallen, showing bhakti’s unmatched purifying power.
In the Dvārakā context, Kṛṣṇa is personally present; Śukadeva highlights that if hearing and chanting purify, then direct darśana (seeing) and contact with the Lord—who is entirely spiritual—purify even more.
Make a daily practice of hearing Bhagavatam/Kṛṣṇa-kathā, chanting His names, and remembering Him; the verse teaches that consistent bhakti purifies character and consciousness regardless of one’s past.