Shloka 37
Kṛṣṇa’s Daily Life in Dvārakā; the Captive Kings’ Appeal; Nārada Announces the Rājasūya
श्रीनारद उवाच दृष्टा मया ते बहुशो दुरत्यया माया विभो विश्वसृजश्च मायिन: । भूतेषु भूमंश्चरत: स्वशक्तिभि- र्वह्नेरिवच्छन्नरुचो न मेऽद्भुतम् ॥ ३७ ॥
śrī-nārada uvāca dṛṣṭā māyā te bahuśo duratyayā māyā vibho viśva-sṛjaś ca māyinaḥ bhūteṣu bhūmaṁś carataḥ sva-śaktibhir vahner iva cchanna-ruco na me ’dbhutam
ศรีนารทกล่าวว่า โอ้ผู้ทรงฤทธิ์ยิ่ง ข้าพเจ้าได้เห็นมายาอันยากจะข้ามของพระองค์มาหลายครั้ง มายานั้นยังทำให้พรหมาผู้สร้างจักรวาลหลงได้ โอ้พระผู้ครอบคลุมสรรพสิ่ง ข้าพเจ้าไม่อัศจรรย์เลยที่พระองค์ทรงปกปิดพระองค์ด้วยพลังของพระองค์เองเมื่อเสด็จท่ามกลางสรรพสัตว์ ดุจไฟที่ถูกควันคลุมแสงไว้
When Lord Kṛṣṇa questioned Nārada Muni about the intentions of the Pāṇḍavas, the sage replied that the Lord is Himself all-powerful and all-knowing, even to the extent that He can bewilder the creator of the universe, Brahmā. Nārada understood that Lord Kṛṣṇa desired to kill Jarāsandha and was thus beginning to arrange for this pastime by inquiring from Nārada about the Pāṇḍavas’ intentions. Understanding the Lord’s own intention, Nārada was not astonished when Lord Kṛṣṇa humbly requested information from him.
FAQs
This verse says Krishna’s māyā is duratyayā—very difficult to overcome—and that even great beings like Brahmā, who wields māyā, are within its scope; Krishna can conceal His splendor while acting among all beings.
Seeing Krishna’s extraordinary situation and divine arrangements, Nārada explains that such wonders are natural for the Supreme Lord, who can appear ordinary while remaining the controller through His own energies.
Don’t judge spiritual reality only by external appearances—divine presence and inner power can be hidden; cultivate humility and discernment, and seek the Lord through bhakti rather than superficial perception.