Shloka 14
Pauṇḍraka’s False Vāsudeva Claim, His Death, and the Burning of Vārāṇasī by Sudarśana
तस्य काशीपतिर्मित्रं पार्ष्णिग्राहोऽन्वयान्नृप । अक्षौहिणीभिस्तिसृभिरपश्यत् पौण्ड्रकं हरि: ॥ १२ ॥ शङ्खार्यसिगदाशार्ङ्गश्रीवत्साद्युपलक्षितम् । बिभ्राणं कौस्तुभमणिं वनमालाविभूषितम् ॥ १३ ॥ कौशेयवाससी पीते वसानं गरुडध्वजम् । अमूल्यमौल्याभरणं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ १४ ॥
tasya kāśī-patir mitraṁ pārṣṇi-grāho ’nvayān nṛpa akṣauhiṇībhis tisṛbhir apaśyat pauṇḍrakaṁ hariḥ
กษัตริย์แห่งกาศี ผู้เป็นมิตรของเปาณฑรกะ โอ้พระราชา ได้ติดตามอยู่ด้านหลังในฐานะกองหลัง พร้อมกองทัพสามอักษौหิณี พระหริทรงเห็นว่าเปาณฑรกะถือเครื่องหมายของพระองค์เอง เช่น สังข์ จักร ดาบ และคทา อีกทั้งธนูศารฺงคะและรอยศรีวัตสะที่เลียนแบบ เขาสวมแก้วเกาสตุภะปลอม ประดับวนมาลา นุ่งห่มผ้าไหมเหลือง ธงมีรูปครุฑ และสวมมงกุฎล้ำค่า กับต่างหูรูปมกรที่ส่องประกาย
Śrīla Prabhupāda comments in Kṛṣṇa: “When the two kings came before Lord Kṛṣṇa to oppose Him, Kṛṣṇa saw Pauṇḍraka face to face for the first time.”
FAQs
This verse highlights divine identifiers—yellow silk garments, the Garuḍa emblem, and extraordinary, priceless ornaments—used in the narrative to contrast genuine divinity with Pauṇḍraka’s imitation.
The Garuḍa emblem is a classic Vaiṣṇava royal and divine sign associated with the Supreme Lord’s sovereignty and protection, helping devotees and readers identify the Lord’s authentic insignia in the scripture’s narratives.
It teaches discernment: don’t be misled by external display or claims—evaluate authenticity by consistent, verifiable qualities and higher character, just as the Bhagavatam contrasts true divinity with imitation.