Shloka 15
Pūtanā-mokṣa — The Witch Pūtanā’s Attempt and Kṛṣṇa’s Deliverance
ईषामात्रोग्रदंष्ट्रास्यं गिरिकन्दरनासिकम् । गण्डशैलस्तनं रौद्रं प्रकीर्णारुणमूर्धजम् ॥ १५ ॥ अन्धकूपगभीराक्षं पुलिनारोहभीषणम् । बद्धसेतुभुजोर्वङ्घ्रि शून्यतोयह्रदोदरम् ॥ १६ ॥ सन्तत्रसु: स्म तद्वीक्ष्य गोपा गोप्य: कलेवरम् । पूर्वं तु तन्नि:स्वनितभिन्नहृत्कर्णमस्तका: ॥ १७ ॥
īṣā-mātrogra-daṁṣṭrāsyaṁ giri-kandara-nāsikam gaṇḍa-śaila-stanaṁ raudraṁ prakīrṇāruṇa-mūrdhajam
ปากของยักษิณีนั้นเต็มไปด้วยฟันดุร้ายดุจคมไถ รูจมูกลึกดั่งถ้ำภูเขา และทรวงอกเหมือนแผ่นหินใหญ่ที่หล่นจากเนินเขา เส้นผมกระจัดกระจายเป็นสีแดงทองแดง เบ้าตาลึกดั่งบ่อมืด ต้นขาอันน่ากลัวเหมือนตลิ่งแม่น้ำ แขน ขา และเท้าดูราวสะพานใหญ่ ส่วนท้องเหมือนสระที่แห้งขอดไร้น้ำ เหล่าคนเลี้ยงโคและหญิงเลี้ยงโคถูกเสียงกรีดร้องทำให้ใจ หู และศีรษะสะท้านอยู่ก่อนแล้ว ครั้นเห็นกายอันดุดันน่าพิศวงนั้น ก็ยิ่งหวาดกลัวยิ่งขึ้น
FAQs
This verse portrays her corpse as gigantic and terrifying—cave-like nostrils, dreadful fangs, and hill-like features—emphasizing the enormity of the danger from which Kṛṣṇa protected Vraja.
Śukadeva Gosvāmī narrates these details to Mahārāja Parīkṣit while describing Kṛṣṇa’s childhood pastimes in Vṛndāvana.
Even when danger appears overwhelming, devotion and taking shelter of Kṛṣṇa bring protection; the verse highlights how fearsome threats can be neutralized by divine grace.