Shloka 12
The Syamantaka Jewel: Accusation, Recovery, and Kṛṣṇa’s Marriage to Satyabhāmā
स याचितो मणिं क्वापि यदुराजाय शौरिणा । नैवार्थकामुक: प्रादाद् याच्ञाभङ्गमतर्कयन् ॥ १२ ॥
sa yācito maṇiṁ kvāpi yadu-rājāya śauriṇā naivārtha-kāmukaḥ prādād yācñā-bhaṅgam atarkayan
ครั้งหนึ่งพระศรีกฤษณะผู้เป็นเชารีทรงขอให้สัตราชิตมอบแก้วมณีแก่พระอุครเสนะ กษัตริย์แห่งยทุ แต่สัตราชิตผู้โลภกลับไม่ยอมให้ และมิได้ตระหนักถึงโทษหนักแห่งการปฏิเสธพระประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้า
FAQs
This verse shows that denying a proper request—especially when made for a dharmic purpose—leads to dishonor; Satrājit refused Kṛṣṇa’s request and failed to foresee the disgrace and consequences.
Kṛṣṇa requested the jewel to be placed under the authority of the Yadu ruler (Ugrasena), aligning the extraordinary wealth with rightful kingship and public dharma rather than private hoarding.
Do not let greed override integrity—when a legitimate request serves the common good, respond with generosity and foresight rather than clinging to personal gain.