Shloka 61
Uddhava Meets the Gopīs: Bhramara-gītā and Kṛṣṇa’s Message of Separation
आसामहो चरणरेणुजुषामहं स्यां वृन्दावने किमपि गुल्मलतौषधीनाम् । या दुस्त्यजं स्वजनमार्यपथं च हित्वा भेजुर्मुकुन्दपदवीं श्रुतिभिर्विमृग्याम् ॥ ६१ ॥
āsām aho caraṇa-reṇu-juṣām ahaṁ syāṁ vṛndāvane kim api gulma-latauṣadhīnām yā dustyajaṁ sva-janam ārya-pathaṁ ca hitvā bhejur mukunda-padavīṁ śrutibhir vimṛgyām
ขอให้ข้าพเจ้าได้เป็นพุ่มไม้ เถาวัลย์ หรือสมุนไพรสักอย่างในวฤนทาวัน เพื่อจะได้เสวยธุลีจากดอกบัวบาทของเหล่าโกปี ผู้ซึ่งละทิ้งสามี บุตร และญาติที่ละได้ยากยิ่ง ทั้งยังละหนทางแห่งความเป็นกุลสตรี แล้วเข้าพึ่งรอยบาทของมุกุนทะ ศรีกฤษณะ ซึ่งพระเวทพึงแสวงหา
The word meanings and translation for this verse are taken from Śrīla Prabhupāda’s English rendering of Caitanya-caritāmṛta ( Antya 7.47) .
FAQs
In this verse Uddhava declares the gopīs’ devotion to be so exalted that he desires to become a plant in Vṛndāvana just to receive the dust of their feet, because they attained Mukunda—the goal even the Vedas seek.
After witnessing the gopīs’ unparalleled love and surrender to Kṛṣṇa, Uddhava expresses extreme humility, valuing even indirect service—receiving their foot-dust—above any prestige or position.
Cultivate reverence for sincere devotees, seek opportunities for service without ego, and prioritize loving remembrance of Kṛṣṇa over social approval—mirroring the gopīs’ single-minded dedication.