Shloka 14
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
तं त्वद्य नूनं महतां गतिं गुरुं त्रैलोक्यकान्तं दृशिमन्महोत्सवम् । रूपं दधानं श्रिय ईप्सितास्पदं द्रक्ष्ये ममासन्नुषस: सुदर्शना: ॥ १४ ॥
taṁ tv adya nūnaṁ mahatāṁ gatiṁ guruṁ trailokya-kāntaṁ dṛśiman-mahotsavam rūpaṁ dadhānaṁ śriya īpsitāspadaṁ drakṣye mamāsann uṣasaḥ su-darśanāḥ
วันนี้ข้าพเจ้าจักได้เห็นพระองค์แน่นอน ผู้เป็นจุดหมายและครูของมหาบุรุษ เป็นความงามแห่งสามโลกและเป็นมหามงคลแก่ผู้มีดวงตา รูปส่วนพระองค์เป็นที่พึ่งอันพระศรีลักษมีปรารถนา บัดนี้รุ่งอรุณทั้งปวงในชีวิตข้าพเจ้าเป็นสิริมงคลแล้ว
FAQs
This verse describes Kṛṣṇa as “a festival for the eyes,” teaching that simply seeing Him is spiritually transformative and the supreme fulfillment sought by great devotees.
As Akrūra approached Vṛndāvana, his heart overflowed with devotion and anticipation; he glorified Kṛṣṇa as the ultimate goal of saints and prayed that his life—and even his daily dawns—become blessed by Kṛṣṇa’s sight.
Cultivate daily longing for divine remembrance—begin the day with prayer, kīrtana, and scripture—so that “dawn” becomes auspicious through conscious seeking of Kṛṣṇa’s presence.