Shloka 2
The Killing of Ariṣṭāsura and Kaṁsa’s Plot to Summon Kṛṣṇa
रम्भमाण: खरतरं पदा च विलिखन् महीम् । उद्यम्य पुच्छं वप्राणि विषाणाग्रेण चोद्धरन् । किञ्चित्किञ्चिच्छकृन् मुञ्चन्मूत्रयन्स्तब्धलोचन: ॥ २ ॥
rambhamāṇaḥ kharataraṁ padā ca vilikhan mahīm udyamya pucchaṁ vaprāṇi viṣāṇāgreṇa coddharan kiñcit kiñcic chakṛn muñcan mūtrayan stabdha-locanaḥ
อริษฏาสุระคำรามอย่างดุร้ายยิ่ง และใช้กีบขูดพื้นดิน ยกหางขึ้น จ้องตาเขม็ง แล้วใช้ปลายเขาแซะพังสันคันดิน พลางปล่อยอุจจาระและปัสสาวะเล็กน้อยเป็นครั้งคราว
FAQs
This verse portrays Ariṣṭāsura’s demoniac frenzy—violent bellowing, tearing up the earth with horns, and an uncontrolled, maddened state—setting the scene for Krishna’s protection of Vraja.
The narration emphasizes the asuric condition: loss of dignity, uncontrolled senses, and destructive rage—contrasting with Krishna’s divine composure and the purity of Vṛndāvana.
It warns that unchecked anger and ego degrade one’s conduct and harm others; cultivating self-control and devotion helps prevent the mind from becoming destructive and “rigid” like the demon’s stare.