Shloka 17
Gopī-gīta: The Song of the Gopīs in Separation
Viraha-bhakti
रहसि संविदं हृच्छयोदयं प्रहसिताननं प्रेमवीक्षणम् । बृहदुर: श्रियो वीक्ष्य धाम ते मुहुरतिस्पृहा मुह्यते मन: ॥ १७ ॥
rahasi saṁvidaṁ hṛc-chayodayaṁ prahasitānanaṁ prema-vīkṣaṇam bṛhad-uraḥ śriyo vīkṣya dhāma te muhur ati-spṛhā muhyate manaḥ
เมื่อระลึกถึงบทสนทนาอันลับลึกกับพระองค์ การพลุ่งขึ้นของปรารถนาในดวงใจ พระพักตร์ที่แย้มสรวล สายพระเนตรเปี่ยมรัก และพระอุระอันกว้างใหญ่ซึ่งเป็นที่พำนักของพระศรี—จิตของเราก็สับสนมึนงงซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเกิดความโหยหาอย่างรุนแรงต่อพระองค์
FAQs
This verse shows that remembrance of Kṛṣṇa’s intimate words, smile, and loving glances intensifies longing so powerfully that the mind becomes overwhelmed—separation itself becomes a fuel for deeper bhakti.
They recall Kṛṣṇa’s broad chest as the abode of Śrī, highlighting His supreme beauty and divine majesty—yet their personal love makes them yearn to see that form and intimacy again.
Cultivate steady remembrance (smaraṇa) of the Lord’s qualities and pastimes; even when you feel distance or dryness, sincere recollection can transform that gap into increased longing and commitment to devotion.