Shloka 8
The Appearance of Lord Viṣṇu (Kṛṣṇa) and the Divine Exchange with Yoga-māyā
मुमुचुर्मुनयो देवा: सुमनांसि मुदान्विता: । मन्दं मन्दं जलधरा जगर्जुरनुसागरम् ॥ ७ ॥ निशीथे तमउद्भूते जायमाने जनार्दने । देवक्यां देवरूपिण्यां विष्णु: सर्वगुहाशय: । आविरासीद् यथा प्राच्यां दिशीन्दुरिव पुष्कल: ॥ ८ ॥
mumucur munayo devāḥ sumanāṁsi mudānvitāḥ mandaṁ mandaṁ jaladharā jagarjur anusāgaram
ในความมืดทึบยามเที่ยงคืน เมื่อพระชนารทนะกำลังอุบัติ พระวิษณุผู้สถิตในดวงใจของสรรพชีวิตปรากฏจากดวงใจของพระนางเทวคีผู้มีสภาพทิพย์ ดุจพระจันทร์เพ็ญขึ้นทางทิศตะวันออก ครั้นนั้นเหล่าเทวะและฤๅษีโปรยดอกไม้ และเมฆก็คำรามแผ่วดุจเสียงสมุทร
As stated in the Brahma-saṁhitā (5.37) :
FAQs
This verse says that at midnight, when darkness was at its peak, Lord Viṣṇu/Janārdana manifested from Devakī, compared to the full moon rising in the east—signifying a divine, luminous advent that dispels darkness.
The verse portrays cosmic celebration and auspicious omens: devas and sages rejoice and offer flowers, while nature itself responds—soft thunder over the ocean—marking the Lord’s descent as an event of universal significance.
It teaches that divine presence can arise even in the “darkest midnight” of life; remembering the Lord as sarva-guhāśaya (the indwelling guide) strengthens faith, steadies the mind, and inspires devotion amid hardship.