Shloka 10
Veṇu-gīta-āhvāna and the Gopīs’ Appeal: The Opening of Rāsa-līlā
दु:सहप्रेष्ठविरहतीव्रतापधुताशुभा: । ध्यानप्राप्ताच्युताश्लेषनिर्वृत्या क्षीणमङ्गला: ॥ १० ॥ तमेव परमात्मानं जारबुद्ध्यापि सङ्गता: । जहुर्गुणमयं देहं सद्य: प्रक्षीणबन्धना: ॥ ११ ॥
duḥsaha-preṣṭha-viraha- tīvra-tāpa-dhutāśubhāḥ dhyāna-prāptācyutāśleṣa- nirvṛtyā kṣīṇa-maṅgalāḥ
สำหรับโกปีที่ไปพบพระกฤษณะไม่ได้ ความพลัดพรากจากผู้เป็นที่รักอันเหลือทนกลายเป็นไฟร้อนแรง เผาผลาญกรรมอันอัปมงคลให้สิ้นไป. ด้วยการภาวนา พวกนางสัมผัสอ้อมกอดของอจฺยุตะ และความปีติยินดีนั้นทำให้บุญทางโลกของพวกนางร่อยหรอ. แม้พระองค์เป็นปรมาตมัน แต่พวกนางคิดถึงพระองค์ดุจคนรักชายและคบหาในรสแห่งความใกล้ชิดนั้น; ฉะนั้นพันธนาการกรรมจึงสิ้น และพวกนางละทิ้งกายหยาบอันประกอบด้วยคุณะในทันที.
Śrīla Viśvanātha Cakravartī comments upon this verse as follows: “Here Śukadeva Gosvāmī speaks in a peculiar way: he presents the intimate object the gopīs attained as if it were an external idea, thus keeping its true nature secret from outsiders, while at the same time he reveals to the confidential devotees well versed in the scientific conclusions of devotional service the internal meaning that is his real purport. Thus to outsiders Śukadeva says that Kṛṣṇa gave the gopīs liberation, but to the confidential hearers Śukadeva reveals that when the gopīs experienced separation from their beloved there arose in them both immeasurable unhappiness and immeasurable happiness, and that they gradually achieved their desired goal.
FAQs
This verse says the gopīs’ unbearable separation burned away inauspiciousness, and through meditation they attained Kṛṣṇa’s embrace—showing that viraha can intensify devotion and purify the heart.
Acyuta is Kṛṣṇa, the infallible Lord. The verse highlights that even in separation, the gopīs reached Him inwardly through meditation, experiencing His intimate presence as an embrace.
When you feel distance from the Divine, channel it into focused remembrance—japa, kīrtana, and contemplation—so longing becomes steady practice rather than discouragement.