Shloka 23
Kāliya-damana: Kṛṣṇa Subdues the Serpent and Purifies the Yamunā
इत्थं स्वगोकुलमनन्यगतिं निरीक्ष्य सस्त्रीकुमारमतिदु:खितमात्महेतो: । आज्ञाय मर्त्यपदवीमनुवर्तमान: स्थित्वा मुहूर्तमुदतिष्ठदुरङ्गबन्धात् ॥ २३ ॥
ittham sva-gokulam ananya-gatiṁ nirīkṣya sa-strī-kumāram ati-duḥkhitam ātma-hetoḥ ājñāya martya-padavīm anuvartamānaḥ sthitvā muhūrtam udatiṣṭhad uraṅga-bandhāt
ดังนั้นเมื่อพระองค์ทอดพระเนตรชาวโคกุล—สตรี เด็ก และผู้อื่น—ผู้ทุกข์ระทมยิ่งเพราะความรักต่อพระองค์ผู้เป็นที่พึ่งเดียว พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่ในขดนาคชั่วครู่ ประหนึ่งมนุษย์สามัญ แล้วทรงลุกขึ้นทันทีจากพันธนาการของกาลิยะ
FAQs
This verse describes the Vraja people as ananya-gati—seeing Kṛṣṇa as their sole shelter—showing the Bhagavatam ideal of exclusive dependence on the Lord in times of crisis.
Śukadeva explains that Kṛṣṇa saw the unbearable grief of the Vraja residents and, understanding the limitations of mortal fear and sorrow, paused briefly and then rose from Kāliya’s bondage.
It teaches sensitivity to others’ distress: even when one is spiritually strong, one should acknowledge the fears of ordinary people and respond with timely reassurance and responsible action.