Shloka 20
Kāliya-damana: Kṛṣṇa Subdues the Serpent and Purifies the Yamunā
गोप्योऽनुरक्तमनसो भगवत्यनन्ते तत्सौहृदस्मितविलोकगिर: स्मरन्त्य: । ग्रस्तेऽहिना प्रियतमे भृशदु:खतप्ता: शून्यं प्रियव्यतिहृतं ददृशुस्त्रिलोकम् ॥ २० ॥
gopyo ’nurakta-manaso bhagavaty anante tat-sauhṛda-smita-viloka-giraḥ smarantyaḥ graste ’hinā priyatame bhṛśa-duḥkha-taptāḥ śūnyaṁ priya-vyatihṛtaṁ dadṛśus tri-lokam
เหล่าโกปีสาวผู้มีใจผูกพันกับพระกฤษณะ—พระภควานผู้ไร้ขอบเขต—ระลึกถึงมิตรภาพอันอ่อนหวาน รอยยิ้ม สายตา และถ้อยคำของพระองค์; ครั้นเห็นพระผู้เป็นที่รักถูกงูรัดไว้ ก็ถูกเผาผลาญด้วยความโศกใหญ่ และมองสามโลกว่างเปล่าเพราะพรากจากผู้เป็นที่รัก
FAQs
This verse describes their minds as fully attached to the unlimited Lord, constantly recalling His friendship, smiles, glances, and words, and feeling the whole world empty when He was seized by the serpent.
Because their entire happiness and meaning of life centered on Krishna; when He was forcibly removed from their sight, everything else—even the vast three worlds—felt void and joyless.
It teaches single-pointed remembrance: even in anxiety or loss, keep the mind fixed on Krishna’s qualities and pastimes, letting remembrance deepen devotion rather than weaken it.