Shloka 7
Paugaṇḍa Cowherding, Tālavana, the Slaying of Dhenukāsura, and Revival from Poisoned Yamunā Water
नृत्यन्त्यमी शिखिन ईड्य मुदा हरिण्य: कुर्वन्ति गोप्य इव ते प्रियमीक्षणेन । सूक्तैश्च कोकिलगणा गृहमागताय धन्या वनौकस इयान् हि सतां निसर्ग: ॥ ७ ॥
nṛtyanty amī śikhina īḍya mudā hariṇyaḥ kurvanti gopya iva te priyam īkṣaṇena sūktaiś ca kokila-gaṇā gṛham āgatāya dhanyā vanaukasa iyān hi satāṁ nisargaḥ
โอ ผู้ควรแก่การบูชา นกยูงเหล่านี้ร่ายรำด้วยความยินดี เหล่าแม่กวางทำให้พระองค์พอพระทัยด้วยสายตาอ่อนหวานดุจเหล่าโคปี และฝูงนกกาเหว่าก็ถวายเกียรติด้วยบทสรรเสริญดุจสุคตะแห่งพระเวทแก่ผู้มาเยือนเรือน ชาวป่าทั้งหลายช่างเป็นผู้มีบุญยิ่ง เพราะนี่แลคือธรรมชาติของสัตบุรุษเมื่อรับรองมหาตมะผู้มาเยือน
FAQs
This verse describes peacocks dancing, deer offering loving glances, and cuckoos singing sweetly—showing that even forest creatures naturally express devotion when Kṛṣṇa is present.
To highlight Kṛṣṇa’s all-attractive, spiritual presence in Vṛndāvana: the residents of the forest mirror the gopīs’ loving service, revealing devotion as the highest, spontaneous response to Him.
Cultivate a saintly disposition by offering a simple, joyful welcome to the Divine—through attentive remembrance, kind speech, and appreciative awareness—just as the forest-dwellers “serve” Kṛṣṇa naturally.