Shloka 33
Brahmā’s Prayers to Lord Kṛṣṇa (Brahmā-stuti) and the Restoration of Vraja’s Lunch Pastime
एषां तु भाग्यमहिमाच्युत तावदास्ता- मेकादशैव हि वयं बत भूरिभागा: । एतद्धृषीकचषकैरसकृत् पिबाम: शर्वादयोऽङ्घ्य्रुदजमध्वमृतासवं ते ॥ ३३ ॥
eṣāṁ tu bhāgya-mahimācyuta tāvad āstām ekādaśaiva hi vayaṁ bata bhūri-bhāgāḥ etad-dhṛṣīka-caṣakair asakṛt pibāmaḥ śarvādayo ’ṅghry-udaja-madhv-amṛtāsavaṁ te
ข้าแต่อจฺยุตะ แม้ความยิ่งใหญ่แห่งบุญวาสนาของชาววรินดาวันจะเหลือคณานับ—ก็ขอวางไว้ก่อน แต่พวกเราด้วย—เหล่าเทพผู้กำกับอินทรีย์ทั้งสิบเอ็ด นำโดยพระศิวะ—ก็เป็นผู้มีบุญยิ่ง เพราะอินทรีย์ของภักตะแห่งวรชะเหล่านี้เป็นดั่งถ้วย ที่เราดื่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า “สุราอมฤต” อันหอมหวาน คือ น้ำผึ้งจากพระบาทบัวของพระองค์
FAQs
It declares that the devotees’ good fortune is beyond measure, because even the greatest beings repeatedly seek the nectar of Kṛṣṇa’s lotus feet.
Brahmā refers to himself and the principal devas (often counted as eleven Rudras/leading divine controllers), admitting that even their exalted status is insignificant compared to the devotees’ intimate blessing of Kṛṣṇa’s mercy.
By repeatedly engaging the senses in devotion—hearing Kṛṣṇa’s names and līlās, chanting, and serving—one ‘tastes’ His mercy and gradually becomes detached from lower pleasures.