Shloka 35
The Deliverance of Nalakūvara and Maṇigrīva
Yamala-Arjuna Līlā Prelude and Culmination
यस्यावतारा ज्ञायन्ते शरीरेष्वशरीरिण: । तैस्तैरतुल्यातिशयैर्वीर्यैर्देहिष्वसङ्गतै: ॥ ३४ ॥ स भवान्सर्वलोकस्य भवाय विभवाय च । अवतीर्णोंऽशभागेन साम्प्रतं पतिराशिषाम् ॥ ३५ ॥
yasyāvatārā jñāyante śarīreṣv aśarīriṇaḥ tais tair atulyātiśayair vīryair dehiṣv asaṅgataiḥ
แม้พระองค์จะอวตารในกายดุจปลา เต่า และหมูป่าอันดูสามัญ พระองค์ก็ทรงสำแดงลีลาอันเป็นไปไม่ได้สำหรับสัตว์เช่นนั้น เป็นฤทธานุภาพอันหาที่เปรียบมิได้และเหนือโลกีย์ ดังนั้นกายของพระองค์มิได้ประกอบด้วยธาตุวัตถุ หากเป็นอวตารแห่งพระบุคคลสูงสุดของพระองค์เอง พระองค์คือพระเป็นเจ้าสูงสุดผู้บัดนี้เสด็จลงมาพร้อมพลังเต็มเปี่ยม เพื่อประโยชน์เกื้อกูลสรรพชีวิตทั้งปวงในโลกนี้ ผู้เป็นเจ้าแห่งพรทั้งหลาย
As stated in Bhagavad-gītā (4.7-8):
FAQs
This verse explains that although the Lord is essentially bodiless (transcendent), He is recognized through His avatāras in embodied forms, displaying incomparable powers untouched by material association.
They emphasize that Krishna’s visible form is not a product of karma or matter; His appearance is a divine descent, and His potency remains unconditioned even while He plays among embodied beings.
It strengthens faith that the Divine can enter our world without being limited by it—encouraging devotion, surrender, and remembrance rather than reducing God to merely human categories.