Srimad Bhagavatam — Ashtama Skandha, Shloka 41
Lakṣmī’s Emergence, Dhanvantari, and the Advent of Mohinī-mūrti
एतस्मिन्नन्तरे विष्णु: सर्वोपायविदीश्वर: । योषिद्रूपमनिर्देश्यं दधार परमाद्भुतम् ॥ ४१ ॥ प्रेक्षणीयोत्पलश्यामं सर्वावयवसुन्दरम् । समानकर्णाभरणं सुकपोलोन्नसाननम् ॥ ४२ ॥ नवयौवननिर्वृत्तस्तनभारकृशोदरम् । मुखामोदानुरक्तालिझङ्कारोद्विग्नलोचनम् ॥ ४३ ॥ बिभ्रत् सुकेशभारेण मालामुत्फुल्लमल्लिकाम् । सुग्रीवकण्ठाभरणं सुभुजाङ्गदभूषितम् ॥ ४४ ॥ विरजाम्बरसंवीतनितम्बद्वीपशोभया । काञ्च्या प्रविलसद्वल्गुचलच्चरणनूपुरम् ॥ ४५ ॥ सव्रीडस्मितविक्षिप्तभ्रूविलासावलोकनै: । दैत्ययूथपचेत:सु काममुद्दीपयन् मुहु: ॥ ४६ ॥
etasminn antare viṣṇuḥ sarvopāya-vid īśvaraḥ yoṣid-rūpam anirdeśyaṁ dadhāra-paramādbhutam
ในขณะนั้น พระวิษณุผู้เป็นอีศวรและทรงรู้กลอุบายทั้งปวง ได้ทรงแปลงเป็นสตรีรูปอันน่าอัศจรรย์ยิ่งและยากจะพรรณนา นางโมหินีนั้นน่าชมยิ่ง ผิวพรรณดุจดอกบัวดำอ่อนที่เพิ่งผลิ งามทุกสัดส่วน หูประดับต่างหูคู่กัน แก้มงาม จมูกโด่ง และพักตร์สว่างด้วยรัศมีแห่งวัยเยาว์
Because of the Supreme Lord’s assuming the form of a beautiful woman to arouse the lusty desires of the demons, a description of Her complete beauty is given here.