Srimad Bhagavatam — Ashtama Skandha, Shloka 23
Lakṣmī’s Emergence, Dhanvantari, and the Advent of Mohinī-mūrti
एवं विमृश्याव्यभिचारिसद्गुणै- र्वरं निजैकाश्रयतयागुणाश्रयम् । वव्रे वरं सर्वगुणैरपेक्षितं रमा मुकुन्दं निरपेक्षमीप्सितम् ॥ २३ ॥
evaṁ vimṛśyāvyabhicāri-sad-guṇair varaṁ nijaikāśrayatayāguṇāśrayam vavre varaṁ sarva-guṇair apekṣitaṁ ramā mukundaṁ nirapekṣam īpsitam
ครั้นไตร่ตรองโดยรอบคอบแล้ว พระรมา (พระลักษมี) ทรงเลือกคู่ครองผู้มีคุณธรรมบริสุทธิ์ไม่แปรปรวน เป็นที่พึ่งแห่งตนเองและเป็นที่พึ่งของคุณธรรมทั้งปวง ผู้เป็นที่ปรารถนาของสรรพคุณทั้งหลาย ดังนั้นพระนางจึงทรงรับมุกุนทะเป็นสวามี—แม้พระองค์ทรงเป็นอิสระ ไม่ต้องพึ่งพระลักษมี แต่กลับเป็นผู้พึงปรารถนายิ่ง เพราะทรงเปี่ยมด้วยคุณธรรมเหนือโลกและฤทธิ์เดชอันศักดิ์สิทธิ์
The Supreme Personality of Godhead, Mukunda, is self-sufficient. Since He is fully independent, He was not in want of the support or association of Lakṣmīdevī. Nonetheless, Lakṣmīdevī, the goddess of fortune, accepted Him as her husband.
FAQs
Because, after reflection, she recognized Him as the unfailing, desireless Supreme Lord—the unique shelter of all and the source of all virtues—making Him the most fitting and eternal choice.
It means the Lord does not seek anything for His own fulfillment; though everyone desires Him, He remains self-satisfied and grants boons out of grace, not need.
Choose your ultimate refuge carefully: seek a shelter that is steady, selfless, and uplifting—devotion to the desireless Lord cultivates clarity, detachment, and lasting inner security.