Srimad Bhagavatam — Ashtama Skandha, Shloka 27
Bali Liberated, Prahlāda Blessed, and Vāmana Accepted as Universal Protector
ब्रह्मा शर्व: कुमारश्च भृग्वाद्या मुनयो नृप । पितर: सर्वभूतानि सिद्धा वैमानिकाश्च ये ॥ २६ ॥ सुमहत् कर्म तद् विष्णोर्गायन्त: परमद्भुतम् । धिष्ण्यानि स्वानि ते जग्मुरदितिं च शशंसिरे ॥ २७ ॥
brahmā śarvaḥ kumāraś ca bhṛgv-ādyā munayo nṛpa pitaraḥ sarva-bhūtāni siddhā vaimānikāś ca ye
ข้าแต่มหาราชา พระพรหม พระศรฺวะ (พระศิวะ) พระกุมาร (การ์ตติเกยะ) ฤๅษีภฤคุและนักบวชทั้งหลาย เหล่าปิตฤ ผู้มีชีวิตทั้งปวง รวมทั้งชาวสิทธโลกและผู้เดินทางด้วยวิมาน—ต่างขับร้องสรรเสริญพระวิษณุ ผู้ทรงกระทำกิจอันยิ่งใหญ่และอัศจรรย์คือพระวามนเทวะ. เมื่อสวดสรรเสริญแล้ว ต่างกลับสู่แดนของตน และยังยกย่องฐานะของพระอทิติด้วย
FAQs
Because Viṣṇu’s act is described as supremely wondrous and immensely powerful, worthy of universal praise; the highest beings respond by singing His glory and returning to their abodes.
In this narrative Aditi is honored because she is intimately connected with the Lord’s appearance and purpose in protecting the divine order; the assembled beings therefore commend her along with glorifying Viṣṇu’s deed.
By consciously responding to divine grace with kīrtana—glorifying the Lord’s deeds—and by honoring saintly devotees and instruments of dharma, just as the great beings praised Viṣṇu and Aditi.