Srimad Bhagavatam — Ashtama Skandha, Shloka 9
Lord Śiva Bewildered by Mohinī
Viṣṇu’s Yoga-māyā and the Limits of Ascetic Power
त्वां ब्रह्म केचिदवयन्त्युत धर्ममेकेएके परं सदसतो: पुरुषं परेशम् । अन्येऽवयन्ति नवशक्तियुतं परं त्वांकेचिन्महापुरुषमव्ययमात्मतन्त्रम् ॥ ९ ॥
tvāṁ brahma kecid avayanty uta dharmam eke eke paraṁ sad-asatoḥ puruṣaṁ pareśam anye ’vayanti nava-śakti-yutaṁ paraṁ tvāṁ kecin mahā-puruṣam avyayam ātma-tantram
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า นักเวทานตะบางพวกเห็นพระองค์เป็นพรหมันนิรคุณ; นักมีมางสกะเห็นพระองค์เป็นธรรมะเอง. นักสางขยะรู้พระองค์เป็นบุรุษสูงสุดเหนือปรกฤติและปุรุษ และเป็นผู้ครอบครองแม้เหล่าเทวะ. ผู้ถือปัญจราตระบูชาพระองค์ว่าเป็นปรเมศวรผู้ทรงเก้าศักติ, และโยคีสายปตัญชลีเห็นพระองค์เป็นพระภควานสูงสุด ผู้เป็นอิสระ อมตะ ไม่มีผู้เสมอหรือยิ่งกว่า.
FAQs
This verse explains that seekers perceive the same Supreme Truth in different ways—some as impersonal Brahman, others as dharma, and others as the Supreme Person (Puruṣa, Pareśa) who transcends both cause and effect.
After being bewildered by Viṣṇu’s Mohinī form, Lord Śiva offers prayers acknowledging that the Lord is understood variously, yet remains the one independent Supreme Reality beyond all limited conceptions.
Practice humility in spiritual learning: honor sincere approaches while deepening devotion to the Supreme Lord, recognizing that partial realizations can mature into fuller understanding through bhakti.