Srimad Bhagavatam — Ashtama Skandha, Shloka 7
Lord Śiva Bewildered by Mohinī
Viṣṇu’s Yoga-māyā and the Limits of Ascetic Power
त्वं ब्रह्म पूर्णममृतं विगुणं विशोक- मानन्दमात्रमविकारमनन्यदन्यत् । विश्वस्य हेतुरुदयस्थितिसंयमाना- मात्मेश्वरश्च तदपेक्षतयानपेक्ष: ॥ ७ ॥
tvaṁ brahma pūrṇam amṛtaṁ viguṇaṁ viśokam ānanda-mātram avikāram ananyad anyat viśvasya hetur udaya-sthiti-saṁyamānām ātmeśvaraś ca tad-apekṣatayānapekṣaḥ
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า พระองค์คือพรหมันสูงสุดอันสมบูรณ์ เป็นอมตะ พ้นจากคุณทั้งสาม ไร้โศก เป็นสุขล้วน ไม่แปรเปลี่ยน พระองค์เป็นเหตุแห่งการเกิด ตั้งอยู่ และดับสลาย เป็นอีศวรภายในของสรรพชีวิต ทุกคนพึ่งพระองค์ แต่พระองค์ทรงเป็นอิสระเสมอ
The Supreme Personality of Godhead says in Bhagavad-gītā (9.4) :
FAQs
This verse addresses Viṣṇu as “viguṇa”—transcendent to sattva, rajas, and tamas—describing Him as changeless, sorrowless, and pure bliss, while still being the ultimate cause of cosmic functions.
In the Mohinī-mūrti narrative, Śiva approaches Viṣṇu and offers prayers that glorify His absolute, independent nature—acknowledging that even great devas depend on Him, while He depends on none.
By remembering that the Supreme is steady and complete, one can reduce anxiety born of dependency and change, and cultivate devotion, humility, and inner stability amid life’s shifting circumstances.