Srimad Bhagavatam — Ashtama Skandha, Shloka 5
Lord Śiva Bewildered by Mohinī
Viṣṇu’s Yoga-māyā and the Limits of Ascetic Power
आद्यन्तावस्य यन्मध्यमिदमन्यदहं बहि: । यतोऽव्ययस्य नैतानि तत् सत्यं ब्रह्म चिद्भवान् ॥ ५ ॥
ādy-antāv asya yan madhyam idam anyad ahaṁ bahiḥ yato ’vyayasya naitāni tat satyaṁ brahma cid bhavān
ความเริ่มต้น-สิ้นสุด ความดำรงอยู่กลางทาง ทั้งที่ปรากฏและไม่ปรากฏ อหังการ และความแผ่ขยายแห่งจักรวาล ล้วนมาจากพระองค์; แต่พระองค์เป็นสัจจะอันไม่เสื่อม เป็นจิตบริสุทธิ์คือพรหมันสูงสุด จึงไม่มีเกิด-ตายในพระองค์
According to the Vedic mantras, yato vā imāni bhūtāni jāyante: everything is an emanation of the Supreme Personality of Godhead. As stated by the Lord Himself in Bhagavad-gītā (7.4) :
FAQs
It identifies the Supreme as the one Reality beyond all dualities—beginning/end, inside/outside—describing Him as satya (truth) and Brahman, of the nature of pure consciousness.
In the Mohinī-mūrti context, Śiva offers philosophical praise to Viṣṇu, acknowledging Him as the imperishable Absolute in whom all distinctions dissolve.
By remembering the Divine as the unchanging consciousness behind changing experiences, one can reduce anxiety from opposites and cultivate steadier devotion and clarity.