Adhyaya 194
Aśoka-Pūrṇimā and Related Vows (अशोकपूर्णिमादिव्रत)
อัคนิฤๅษีสืบต่อวินัยแห่งกาลในวรตขันฑะ สอนวสิษฐะถึงหมู่วรตที่ทำให้กาลอันศักดิ์สิทธิ์เป็นธรรมะอันมีระเบียบ บทนี้เริ่มด้วยการกล่าวว่าศิวราตรีวรตเป็นผู้ให้ภุกติ–มุกติ แล้วจึงกล่าวถึงอศोकปูรณิมา: ในปักษ์สว่างเดือนผาลคุน บูชาภูธระและภูวะ และรักษาวรตตลอดหนึ่งปีเพื่อได้ทั้งความสุขและโมกษะ ต่อมามีพิธีเดือนการ์ตติกะเน้นวฤโษตสรรค์ (ปล่อย/ถวายโคเพศผู้) ควบกับนกตัม (ฉันเพียงมื้อเดียวในยามค่ำ) เรียกว่าเป็นวฤษภวรตอันสูงสุด นำไปสู่ศิวโลก จากนั้นสอนพิธีปิตฤอมาวาสยา: ถวายทานอักษัยยะแก่บรรพชน พร้อมวินัยอดอาหารตลอดปีและบูชาปิตฤ ชำระบาปและให้สวรรค์ ท้ายสุดคือสาวิตรีอมาวาสยาในเดือนเชษฐะ: สตรีอดอาหารสามคืน บูชาเทวีผู้ทรงพรหมจรรย์และความสัตย์ ณ รากไทรด้วยธัญพืชเจ็ดอย่างและเครื่องประดับ เฝ้าคืนด้วยเพลงและรำ ถวายนైవทยะแก่พราหมณ์ เลี้ยงพราหมณ์ และทำพิธีส่งกลับ เพื่อขอเสริมสวัสดิ์และความรุ่งเรืองอันเป็นมงคลด้วยความโปรดปรานของเทวี
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.
Frequently Asked Questions
Worship of Bhūdhara and Bhuva in Phālguna’s bright fortnight, sustained as an observance for a year, stated to yield both Bhukti and Mukti.
By performing vṛṣotsarga (release/donation of a bull) and observing naktam (a single meal at night), the practitioner is said to attain Śiva’s state/abode.
It combines akṣayya offerings to the Pitṛs with a year-long fasting discipline and formal ancestor worship, promising sinlessness and attainment of heaven.
A three-night fast by women, worship at a banyan root with seven grains, night adornment and vigil with song/dance, offering naivedya to a brāhmaṇa, feeding brāhmaṇas, self-meal, and ritual dismissal, aiming at Devī’s favor and saubhāgya.