Adhyaya 217
Gāyatrī-nirvāṇa (गायत्रीनिर्वाणम्) — Śiva-Liṅga Stuti as a Path to Yoga and Nirvāṇa
อัคนีกล่าวว่า การสรรเสริญพระศิวะในรูป “ลิงคะ” ทำให้บรรลุโยคะได้ด้วยคายตรี และวสิษฐะกับฤๅษีทั้งหลายได้รับพรหมันสูงสุดที่เรียกว่า “นิรวาณ” จากพระศังกระ บทนี้เป็นลิงคสโตตรแบบย่อแต่เข้มข้น—นอบน้อมพระศิวะว่าเป็นดุจทองคำ เป็นแก่นแห่งพระเวท เป็นผู้สูงสุด ดุจท้องฟ้า มีพันรูป เปล่งเพลิง เป็นปฐม และเป็นที่ประกาศในศรุติ สโตตรค่อย ๆ ระบุว่าลิงคะคือหมวดจักรวาลและสางขยะ—ตั้งแต่ปาตาละและพรหมา อวิยักตะ พุทธิ อหังการ ภูตะ อินทรียะ ตันมาตระ ปุรุษะ ภาวะ และตรีคุณ จนถึงที่สุดคือยัญญะและตัตตวะเป็นสัญลักษณ์ของพระองค์ แล้วมีคำวอนขอให้ประทานโยคะสูงสุด บุตรหลานอันควร พรหมันอันไม่เสื่อม และสันติสูงสุด ตอนท้ายเล่าว่า ณ ศรีปรวตะ พระศิวะพอพระทัยในคำสรรเสริญของวสิษฐะ จึงประทานความไม่สิ้นสายของวงศ์และเจตนาธรรมอันมั่นคง แล้วเสด็จอันตรธาน—ยืนยันสโตตรนี้เป็นทั้งคำสอนอภิปรัชญาและการปฏิบัติให้เกิดพร.
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.
Frequently Asked Questions
That Śiva as Liṅga is the all-pervading reality mirrored in cosmic and psychological principles, and that Gāyatrī-linked devotion and yoga culminate in realization of Nirvāṇa (Parabrahman).
A layered identification of the liṅga with Sāṃkhya-style tattvas (avyakta, buddhi, ahaṅkāra, indriyas, tanmātras, bhūtas), the tri-guṇas, and yajña/tattva—presenting Śiva as both transcendence and immanence.
It frames stuti as sādhanā: devotion and mantra-yoga yield inner peace and Brahman-realization, while also legitimizing worldly stability through boons such as akṣaya lineage and steadfastness in dharma.