कलौ धर्मसुलभता — व्यासोपाख्यानम् एवं संकीर्तन-प्रधानता
तपसो ब्रह्मचर्यस्य जपादेश् च फलं द्विजाः प्राप्नोति पुरुषस् तेन कलिः साध्व् इति भाषितम्
tapaso brahmacaryasya japādeś ca phalaṃ dvijāḥ prāpnoti puruṣas tena kaliḥ sādhv iti bhāṣitam
ఓ ద్విజులారా, ఈ యుగంలో మనిషి అదే ఉపాయంతో తపస్సు, బ్రహ్మచర్యం, విధిగా జపం—వాటి ఫలాన్ని పొందుతాడు; అందుకే ‘కలియు శుభమే’ అని చెప్పబడింది।
Sage Parāśara (teaching Maitreya; addressing ‘dvijāḥ’ within the discourse on Kali-yuga dharma)
This verse explains that despite Kali’s decline of dharma, spiritual results become more accessible—one can gain the fruits of rigorous tapas, brahmacarya, and prescribed japa through comparatively simpler practice, hence Kali is said to be ‘good’ in that limited sense.
Parāśara frames dharma as yuga-dependent: the same spiritual “fruit” associated with stricter disciplines in earlier ages can be attained in Kali through prescribed recitation and devotion-centered practice, indicating a shift from difficulty to accessibility.
Even when Kali diminishes outward righteousness, the Purana’s Vaishnava vision emphasizes that grace-oriented practice (such as japa and remembrance) still yields high spiritual merit—ultimately grounded in devotion to Vishnu as the Supreme Reality who makes liberation attainable.