Shloka 91
दुर्वासाशापः, क्षीरसागरमन्थनम्, श्रीः (लक्ष्मी) उद्भवः तथा श्रीस्तुतिः
जग्मुर् मुदं ततो देवा दानवाश् च महामुने व्याक्षिप्तचेतसश् चैव बभूवुः स्तिमितेक्षणाः
jagmur mudaṃ tato devā dānavāś ca mahāmune vyākṣiptacetasaś caiva babhūvuḥ stimitekṣaṇāḥ
అప్పుడు, ఓ మహామునీ, దేవులు దానవులు ఇద్దరూ ఆనందంతో ఉప్పొంగారు; కాని ఆశ్చర్యంతో వారి మనస్సులు కలవరపడి, వారు అపలకంగా స్థిరదృష్టితో నిలిచిపోయారు.
Sage Parāśara (addressing Maitreya)
FAQs
It signals a major cosmic turning point: even rival celestial forces are momentarily unified in awe, marking the overwhelming force of the unfolding divine order.
He depicts it as a mix of joy and stunned distraction—minds shaken by wonder yet compelled into focused stillness—showing how cosmic sovereignty overrides ordinary conflict.
Though not named in the verse, the scene implies a reality so supreme that it arrests both gods and demons alike—consistent with the Vishnu Purana’s framing of Vishnu as the ultimate ground of cosmic order.