Shloka 35
विषप्रयोगः कृत्योत्पादनं च (प्रह्लादस्य अवध्यता, कृत्याविनाशः, पुरोहितानां रक्षणम्)
कृत्यया दह्यमानांस् तान् विलोक्य स महामतिः त्राहि कृष्णेत्य् अनन्तेति वदन्न् अभ्यवपद्यत
kṛtyayā dahyamānāṃs tān vilokya sa mahāmatiḥ trāhi kṛṣṇety ananteti vadann abhyavapadyata
కృత్యా దహనంతో కాలిపోతున్న వారిని చూచి ఆ మహాత్ముడు—“హే కృష్ణా! హే అనంతా! రక్షించు” అని పలికి, తక్షణమే భగవంతుని శరణు పొందెను।
Sage Parāśara (narrating to Maitreya)
FAQs
It invokes Vishnu both as the intimate, saving Lord (Kṛṣṇa) and as the limitless, all-supporting Supreme (Ananta), emphasizing that refuge in Him transcends every finite danger.
Through narrative action: when worldly means fail and harm arises (here, the kṛtyā), the turning of the heart and speech to Vishnu as the sole protector becomes the decisive spiritual response.
Vishnu is portrayed as the supreme sovereign whose protection nullifies even ritually-generated destructive forces, reinforcing His role as the ultimate refuge and controller of cosmic order.